Connect with us

Czego szukasz?

Reklama
Reklama

Wiadomości

Las niedaleko Osia odsłonił tajemnice o przybyszach ze Skandynawii [zdjęcia]

osada-odkrycie

Był wczesny poranek. Osada budziła się do życia. Kobiety wychodziły z półziemianek i zaczęły przygotowywać posiłek, zanim mężczyźni udadzą się do swoich codziennych zajęć. Dwaj mężczyźni, ojciec i syn, szli przez osadę, którą ptrzed laty założyli ich przodkowie przybyli tu ze Skandynawii.

Starszy z mężczyzn był uzbrojony w łuk, przez ramię miał przerzucony skórzany kołczan ze strzałami. Młodszy trzymał włócznię. Obaj mieli za pasem noże. Ubrani byli w luźne spodnie i lniane koszule.

Kiedy wyszli za palisadę otaczającą osadę, starszy z nich zatrzymał się na chwilę. Popatrzył na pola, na których żółciły się łany zboża. Zbliżał się czas żniw. Dalej, za polami, rozciągała się zielona ściana lasu. Obaj ruszyli w jego kierunku. Szli na polowanie. Po chwili zniknęli w gęstwinie…

Reklama
Reklama

Tyle literackiej próbki. Czas na fakty.

Półtora tysiąca lat później, w lutym 2019 r. Polskę obiegła sensacyjna wiadomość o odkryciu prastarej osady w lesie niedaleko Osia. Znalezisko porównywano do odkrycia Biskupina.

Jak do tego doszło i co do tej pory odsłoniła ziemia we Wdeckim Parku Krajobrazowym w gminie Osie w artykule Marcina Behrendta z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Reklama
Reklama

Chirurgia archeologiczna

Gospodarka rolna ma największy wpływ na destrukcję stanowisk archeologicznych. Osadę sprzed ponad 1,5 tys. lat we Wdeckim Parku Krajobrazowym, odkrytą przez badaczy z UMK w Toruniu, zabezpieczył las. Ze względu na stopień zachowania naukowcy porównują ją do osiedla w Biskupinie.

Współczesna archeologia bez nowoczesnych metod badawczych nie istnieje. Można ją uprawiać w starym stylu, ale wtedy powinniśmy raczej mówić o zabytkoznawstwie. Doktryna konserwatorska zabrania przekopywania całych stanowisk - archeolodzy korzystają z wykopów w jak najmniejszym stopniu, ponieważ prowadząc badania, jednocześnie niszczą ich przedmiot.

Wykorzystując LIDAR (Light Detection and Ranging), czyli metodę skaningu laserowego umożliwiającą tworzenie numerycznych modeli terenu o wysokiej rozdzielczości, mogą spojrzeć na krajobraz z zupełnie innej perspektywy.

Reklama
Reklama

Żelazne bidło wraz z kamieniem szlifierskim w momencie odkrycia na stanowisku oraz bidło i kamień szlifierski wydobyte z ziemi i oczyszczone Żelazne bidło wraz z kamieniem szlifierskim w momencie odkrycia oraz bidło i kamień wydobyte z ziemi i oczyszczone
Fot. P. Szumigaj i W. Ochotny

W Borach Tucholskich archeolodzy pracują według ściśle opracowanego schematu. Badania zawsze zaczynają od skaningu laserowego. Dzięki niemu powstaje bardzo szczegółowy model powierzchni, na którym widać obiekty, jakich ludzkie oko, bez pomocy specjalistycznych urządzeń nie jest w stanie dostrzec.

- Wszystko przez to, że są one ukryte w lesie i - choć może to dziwnie zabrzmi - jednocześnie są małe i duże – mówi mgr Mateusz Sosnowski, doktorant Instytutu Archeologii i pracownik Wdeckiego Parku Krajobrazowego. - Miedze pól, które tu odkryliśmy, mają maksymalnie 30 cm wysokości, ale mogą mieć kilkaset metrów długości i nawet 10 m szerokości. Niestety nasze oko z takimi obiektami sobie nie radzi, nie jest w stanie objąć całości.

Reklama
Reklama

Dzięki technologii LIDAR udało się zmienić perspektywę, dzięki czemu naukowcy mogą penetrować gęsto zalesione obszary Borów Tucholskich, które do tej pory były białą plamą na archeologicznej mapie Polski. Oczywiście badacze znali stanowiska w Odrach, Węsiorach i Leśnie, ale tylko dzięki temu, że człowiek był w stanie dostrzec występujące tam kręgi kamienne czy kurhany.
REKLAMA

Kolejnym etapem prac jest weryfikacja w terenie. Naukowcy sprawdzają, w jaki sposób manifestuje się to, co pokazał LIDAR. Później ruszają badania nieinwazyjne wykorzystujące metody geofizyczne. W lesie sprawdza się głównie technologia geomagnetyczna, czyli badanie wszelkich anomalii związanych z polem magnetycznym Ziemi.

Wygląda to tak, że naukowcy jako tło przyjmują naturalne pole magnetyczne naszej planety i szukają wszelkich odstępstw od niego, które raczej nie powstały w sposób naturalny i muszą być dziełem człowieka. Bardzo duże anomalie wykazują wszelkiego rodzaju obiekty związane z używaniem ognia: paleniska, piecowiska, zwykłe przypalone kamienie.

Reklama
Reklama

- Przy wykorzystaniu bardzo specjalistycznej aparatury szukamy takich zaburzeń – tłumaczy Sosnowski. - W wyniku tego typu badań otrzymujemy mapę, którą możemy skorelować z modelem terenu wykonanym przy użyciu LIDAR i na tej podstawie typujemy konkretne przestrzenie, w których będziemy prowadzić badania inwazyjne.
REKLAMA

Przed rozpoczęciem wykopów prowadzi się odwierty. Przy pomocy świdra geologicznego archeolodzy upewniają się, czy są w stanie trafić w prognozowaną anomalię, żeby nie kopać na próżno. Dopiero ostatnim etapem są wykopaliska i to w bardzo ograniczonej przestrzeni.

- Staramy się pracować jak chirurg, który nie tnie od razu całego brzucha, tylko laparoskopowo trafia w chore miejsce – mówi Sosnowski. - Praca w terenie to tylko około 30 proc. badań archeologicznych. Reszta to obserwacje pod mikroskopem, praca w gabinecie, przy komputerze, nad zabytkami lub opracowaniem materiałów.

Reklama
Reklama

Osada jak w Biskupinie

Ze względu na stopień zachowania naukowcy porównują osadę z Borów Tucholskich do Biskupina, który przetrwał w dobrym stanie, ponieważ spoczął na dnie jeziora, gdy podniósł się poziom wody. Osadę we Wdeckim Parku Krajobrazowym zabezpieczył las.

- Prawdopodobnie, gdy mieszkańcy - z nieznanych nam przyczyn - opuścili tę osadę (zakładamy, że było  to w okolicach V, może VI w.), zaczęły na jej terenie rosnąć drzewa – wyjaśnia Sosnowski. - I ten las trwa tam do dzisiaj. Oczywiście to nie jest dzika, naturalna puszcza, jak np. Puszcza Białowieska. Nasza została przekształcona w las gospodarczy, taki jaki znamy obecnie, ale nigdy później nie mieszkał tam człowiek i nie prowadził gospodarki rolnej, która ma największy wpływ na destrukcję stanowisk archeologicznych.
REKLAMA

Archeolodzy podkreślają, że stanowisko jest wyjątkowe, ponieważ można na nim zobaczyć kompletnie zachowany układ osiedla ludzkiego sprzed 1,5 tys. lat. Dodają, że po rozmowach ze swoimi kolegami po fachu mogą zaryzykować stwierdzenie, że nie ma drugiego tak dobrze zachowanego w całej Europie.

Reklama
Reklama

- Wszyscy nas pytają, jak głęboko znajdują się nawarstwienia (warstwy ziemi powstałe w skutek działalności człowieka w przeszłości i działania sił przyrody w miejscu obecności ludzi) – mówi Sosnowski. – One są właściwie na wierzchu, zaraz pod ściółką leśną.

Mgr Mateusz Sosnowski, doktorant Instytutu Archeologii i pracownik Wdeckiego Parku Krajobrazowego Mgr Mateusz Sosnowski, doktorant Instytutu Archeologii i pracownik Wdeckiego Parku Krajobrazowego
Fot. Andrzej Romański

W ciągu czterech lat prowadzonych badań naukowcy potwierdzili hipotezy dotyczące przestrzeni stanowiska. Obejmuje ono ponad 200 ha, z czego w centrum osady jest około trzyhektarowy teren, na którym żyli ludzie: mieszkali, produkowali, chowali zmarłych. Resztę zajmowały pola uprawne. Bardzo trudno powiedzieć, ile osób mogło tam mieszkać. Przez analogię do Skandynawii, do Jutlandii archeolodzy zakładają, że populacja nie przekraczała 100 osób.

Reklama
Reklama

Badacze już w pierwszym sezonie natrafili na kurhan z komorą grobową, z jamą wykopaną pod złożenie szczątków ze stosu oraz grób ciałopalny, który usytuowano na zgliszczach domostwa, co jest bardzo nietypowe dla tego obszaru Polski. Oceniając materiał zabytkowy zarówno z grobu, jak i z domostwa, badacze doszli do wniosku, że oba obiekty pochodzą z tego samego okresu. Ponadto, po wstępnych analizach antropologicznych stwierdzili, że w grobie prawdopodobnie pochowano mężczyznę w wieku do 35 lat.
REKLAMA

Następne lata przynosiły kolejne ciekawe ustalenia. Obok domów najprawdopodobniej istniały pola orne. Widoczne na LIDAR długie struktury były miedzami pól. Na podstawie badań palinologicznych udało się ustalić, że osadnicy uprawiali żyto.

- Dr hab. Agnieszka Noryśkiewicz, prof. UMK z Katedry Archeologii Środowiskowej i Paleoekologii Człowieka przebadała pozostałości zebrane w trakcie konserwacji z jednego ze znalezionych przez nas zabytków – opowiada Sosnowski. - Dzięki temu, że był zrobiony z miedzi, bardzo dobrze zachowały się na nim szczątki organiczne, które łatwo się do niego przykleiły. Wśród nich znajdował się pyłek roślinny, który zidentyfikowaliśmy jako pyłek żyta.

Reklama
Reklama

Miecz tkacki z żelaza

Mieszkańcy osady nie zajmowali się wyłącznie rolnictwem, produkowali również tkaniny. Archeolodzy znaleźli bardzo dużo przedmiotów związanych z przędzeniem włókien, nici, tkactwem.

- W 2020 r. dokonaliśmy wręcz sensacyjnego odkrycia - trafiliśmy na miecz tkacki, bidło, wykonany z żelaza – podkreśla Sosnowski. – To bardzo wyjątkowa rzecz i pierwszy tego typu przedmiot znaleziony w tej części Europy. U nas zazwyczaj bidła wykonywano z drewna, kości, poroża, a żelazne miecze tkackie charakterystyczne są dla Skandynawii, i to norweskiej jej części.

Pierwsze tego typu przedmioty pojawiają się w Norwegii ok. III w., na połowę III w. naukowcy szacują również czas pochodzenia bidła znalezionego w Polsce. Było to zatem jeszcze przed ekspansją wikingów, wraz z którymi miecze tkackie wędrowały po Europie.
REKLAMA

Reklama
Reklama

Inne znaleziska archeologów to m.in. gliniany, bogato zdobiony przęślik, na którym prawdopodobnie pojawiają się runy. Do tej pory naukowcy nie zdołali odczytać inskrypcji, ale co do jednego znaku są prawie pewni, że to runa oznaczająca literę "a". Możliwe, że obecna jest tam również litera "h". - To bardzo ciekawe i ważne znalezisko, ponieważ w zasadzie nie znamy innych równie starych przedmiotów runicznych w Polsce – tłumaczy Sosnowski. – Szacunki na podstawie badań materiału zebranego z nawarstwień, wskazują, że przęślik pochodzi z II – III w.

To swego rodzaju sensacja, ponieważ na zbliżony okres (ok. 160 r.) datowane są najstarsze przedmioty z runami odkryte w Skandynawii. Śladów wiążących stanowisko w Borach Tucholskich z terenami Norwegii jest więcej, a wśród nich chociażby odnalezione przez archeologów fibule, czyli zapinki służące do spinania odzieży.

Wszystkie one dowodzą, że w Borach Tucholskich żyła grupa ludzi, która być może przybyła w to miejsce z zachodniej części Skandynawii już w II lub III w.
REKLAMA

Reklama
Reklama

Co o przeszłości mówią odkryte przez archeologów artefakty? Wiemy, że miecze tkackie nie były przedmiotem zbytu w przeciwieństwie do np. broni czy biżuterii. Można było nimi handlować, ale jedynie w pewnym kręgu kulturowym - wśród ludzi, którzy wiedzieli, jak się nim posługiwać, zwłaszcza że na naszych terenach używano zupełnie innego rodzaju bidła.

Żelaznemu mieczowi tkackiemu odnalezionemu w Borach Tucholskich towarzyszył kamień szlifierski, który służył do ciągłego gładzenia bidła podczas pracy. Było to niezbędne do zachowania skuteczności narzędzia i ochrony tkaniny przed uszkodzeniem.

- To jest konkretna wiedza, technologia, którą trzeba dobrze znać, aby skutecznie jej używać – wyjaśnia Sosnowski. – Trudno więc podejrzewać, że ktoś przypadkowy przywiózł bidło z Norwegii i je tutaj zostawił. Widoczne jest również zużycie kamienia szlifierskiego, co potwierdza, że posługiwała się nim osoba z konkretnego kręgu kulturowego, która musiała wiedzieć, do czego służy i jak się go używa.
REKLAMA

Reklama
Reklama

Kolejnym rzemiosłem, którego ślady odkryli naukowcy, była produkcja żelaza i kowalstwo. Badacze wytypowali dwa miejsca, w których mogły funkcjonować kuźnie. Znaleźli bardzo dużo przedmiotów z żelaza, półproduktów oraz narzędzi, m.in. kolbę lutowniczą i pobijaki. Odnaleźli też instrument prawdopodobnie służący do granulacji srebra. Dowodziłoby to, że w osadzie oprócz kowala pracował też jubiler.

Langsaks ze Skandynawii

Główne stanowisko archeologiczne znajduje się w okolicach Osia w Borach Tucholskich na terenie Wdeckiego Parku Krajobrazowego. W 2021 r. naukowcy postanowili rozszerzyć badania na południe, do okolic miejscowości Gródek. Przyczyną była 930. rocznica bitwy stoczonej przez księcia Władysława Hermana i Pomorzan.

Według przekazu Galla Anonima batalia miała rozegrać się 5 kwietnia 1091 r. gdzieś nad Wdą w okolicach grodu Drzu (pradawna nazwa Drzycimia). Archeolodzy postanowili przyjrzeć się tej historii, przeprowadzili analizę ukształtowania terenu, przebiegu współczesnych i historycznych szlaków komunikacyjnych i wytypowali, że do bitwy mogło dojść w pobliżu Gródka.

Reklama
Reklama

Mgr Mateusz Sosnowski z odnalezionym langsaksem
Fot. Andrzej Romański

Już na wstępie badań znaleźli broń. Na krawędzi doliny, blisko brzegu Zalewu Gródeckiego, w który przeszła Wda po wybudowaniu zapory w latach 30. XX w., trafili na długi nóż bojowy - typowy skandynawski langsaks. Naukowcy początkowo łączyli znalezisko z bitwą i traktowali jak potwierdzenie swoich przypuszczeń co do jej lokalizacji, późniejsze analizy typologiczne dowiodły jednak, że langsaks jest o 200-300 lat starszy od wydarzeń, które były obiektem badań.
REKLAMA

Przedmiot pochodzi z połowy VIII w., ma 90 cm długości, a sama jego głownia mierzy 80 cm. - Widać, że to pokaźnych rozmiarów broń, niektórzy nazywają ją mieczem jednosiecznym, ja jednak wolę określenie nóż bojowy – mówi Sosnowski. - Miecz tnie z dwóch stron i wygląda zupełnie inaczej, ale z racji swoich rozmiarów nasz langsaks spokojnie mógł stawać w szranki z ówczesnymi mieczami.

Reklama
Reklama

Niestety langsaks został znaleziony bez żadnego kontekstu, w jego otoczeniu nie odkryto innych przedmiotów, zabytków archeologicznych, nie można też go wiązać z konkretnym obiektem archeologicznym, na co wskazują nawarstwienia w wykopie. Najprawdopodobniej nóż został zdeponowany w dolince schodzącej wówczas do rzeki i zsunął się w wyniku erozji. Ciekawostką jest to, że końcówka głowni langsaksa została wygięta. Wstępne analizy pokazały, że nie miało to związku z procesami po jego depozycji, raczej bezpośrednio przed.

Model fotogramteryczny langsaksa oraz langsaks znaleziony w Borach Tucholskich Model fotogramteryczny langsaksa oraz langsaks znaleziony w Borach Tucholskich
Fot. M. Sosnowski

Co się więc stało? Czy langsaks został uszkodzony i wyrzucony? Raczej nie, przedmiot miał wartość materialną, dla właściciela mógł mieć też wartość sentymentalną. - Być może nasz nóż został rytualnie zniszczony i zdeponowany jako ofiara - mówi Sosnowski. - Ale tego nigdy nie będziemy w stanie w 100 proc. potwierdzić. – mówi Sosnowski.

Reklama
Reklama

Po przygodzie z bitwą nad Wdą naukowcy wrócili do kurhanu. Jesienne badania potwierdziły, że został on usypany na zgliszczach domostwa. Dodatkowo archeologom udało się uchwycić ślady dość osobliwego rytuału związanego z jego budową.
REKLAMA

U podstaw nasypu odnaleźli wyraźne ślady orki, przeprowadzonej przez zgliszcza domu i stanowiącej przygotowanie przestrzeni, zarówno w wymiarze fizycznym, jak i w metafizycznym. Dodatkowo, dzięki kontynuacji badań powierzchniowych, udało się zlokalizować nowy teren, który dostarczyła ciekawych zabytków.

Dlatego badacze z UMK w Toruniu planują już badania we Wdeckim Parku Krajobrazowym na kolejne lata. Archeolodzy nie zamierzają odkopywać całej osady, ponieważ widzą ją na LIDAR i to im wystarczy. Badania wykopaliskowe będą prowadzić, żeby uzyskać konkretne informacje z konkretnych miejsc, ale nie widzą potrzeby otwierania wielkopowierzchniowych wykopów.

Reklama

Marcin Behrendt
Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
źródło: portal.umk.pl
REKLAMA

Mieszkania na osiedlu Marianki. Sprawdź ofertę Apartado Development [wideo]

Udostępnij

Komentarze (10)

  1. Obserwator

    11 stycznia 2022 06:22

    Widziałem film z tych

    Widziałem film z tych wykopalisk zrobiony przez O.Popkiewicza – Tajemnica zapomnianej osady. Fajne zabytki tam wykopki. Ale niestety w CSW nie ma muzeum i pewnie nikt ich oglądać u nas nie będzie. Szkoda!

  2. Nikodem

    11 stycznia 2022 06:42

    Kiedy sprostowanie i

    Kiedy sprostowanie i przeprosiny dzieci za listę nagrodzonych sportowców przez burmistrza redakcjo!????

    • Ela

      11 stycznia 2022 06:44

      Na przeprosiny nie ma co

      Na przeprosiny nie ma co liczyć,  napisali bzdury i wstyd im się do tego przyznać.

    • Beti

      11 stycznia 2022 08:40

      Nie dali ci pucharka? Ojojoj.

      Nie dali ci pucharka? Ojojoj… nie płacz

      • Janina B.

        11 stycznia 2022 15:03

        Chodzi o dzieci droga Pani. 

        Chodzi o dzieci droga Pani. 

  3. xyz

    11 stycznia 2022 08:48

    Bardzo fajny artykuł.

    Bardzo fajny artykuł.

  4. Prawda

    11 stycznia 2022 08:50

    Czyli Germanie byli tu przed

    Czyli Germanie byli tu przed Słowianami. A pisowska propaganda truje, że Polacy byli tu od zawsze…

    • Wielki

      11 stycznia 2022 19:51

      Głupek

      Głupek

  5. M.

    11 stycznia 2022 13:53

    Bardzo ciekawy artykuł 

    Bardzo ciekawy artykuł 

  6. Świętowid

    12 stycznia 2022 00:00

    Dużo więcej jest takich

    Dużo więcej jest takich miejsc w naszej okolicy tylko o mniejszym znaczeniu i do tego explorowanych przez zbieraczy amatorów, chociażby miejsce pochówku z grobami popielicowymi w Morsku czy osada na Ostrowie.

Reklama
Reklama
Reklama

Popularne

Wiadomości

Osoba, która 21 lutego postanowiła spróbować szczęścia w zdrapce Lotto i odwiedziła kolekturę w powiecie świeckim, długo będzie pamiętać ten dzień.

Wiadomości

Na pocztę elektroniczną komendanta powiatowego policji w Świeciu wpłynął niecodzienny e-mail.

Obraz autorstwa freepik Obraz autorstwa freepik

Wiadomości

Gwałtownie spada liczba narodzin w gminie Świecie, która tym samym wpisuje się pod tym względem w trend ogólnokrajowy. Między 2016 a 2022 r. odnotowano...

Wiadomości

Kolejne narkotyki zostały ujawnione przez policjantów z komendy w Świeciu. Tym razem funkcjonariusze zabezpieczyli znaczne ilości amfetaminy podczas kontroli drogowej.

Wiadomości

23 lutego przypada Światowy Dzień Walki z Depresją. O tym, jak ją rozpoznać, dlaczego nie warto jej lekceważyć i w jaki sposób leczyć, rozmawiamy...

Reklama
Reklama

Wideo

Reklama
Reklama

TO MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Wiadomości

Osoba, która 21 lutego postanowiła spróbować szczęścia w zdrapce Lotto i odwiedziła kolekturę w powiecie świeckim, długo będzie pamiętać ten dzień.

Wiadomości

Dziś, po blisko trzech latach, zapadł w końcu wyrok w sprawie kasjerek Urzędu Miejskiego w Świeciu. Były oskarżone o przywłaszczenie sobie w ciągu 13...

Wiadomości

Mieszkanka Nowego zaalarmowała służby ratownicze, prosząc o pomoc dla jej miesięcznego dziecka. Niemowlę nagle zrobiło się sine. Na pomoc wezwano śmigłowiec LPR.

Wiadomości

Komendant powiatowy policji i burmistrz Świecia podziękowali Agnieszce Smakulskej i jej 15-letniej córce Zuzannie za pomoc udzieloną mężczyźnie, który chciał targnąć się na życie.

Wiadomości

W środę po południu doszło do potrącenia pieszej na przejściu koło ronda na skrzyżowaniu ulic Sienkiewicza, Kościuszki i Słowackiego w Świeciu. Kobieta trafiła do...

Wiadomości

Na pocztę elektroniczną komendanta powiatowego policji w Świeciu wpłynął niecodzienny e-mail.

Wiadomości

Praca w urzędach w powszechnym mniemaniu uchodzi za atrakcyjną. Na ile mogą liczyć inspektor i referent? I czy prawdą jest, że tak trudno o...

Obraz autorstwa freepik

Wiadomości

Gwałtownie spada liczba narodzin w gminie Świecie, która tym samym wpisuje się pod tym względem w trend ogólnokrajowy. Między 2016 a 2022 r. odnotowano...

Reklama